کوه ها دندان های من هستند
اتوبان ها : روده ها
قطب ها : دو باسن سفید و
جنگل ها : موهایی که در طوفان
هر روز صبح بیگودی ستاره ها را از موهایم باز :
ـ دلبری می کنم رو ی گونه های ابر
شب ها خوابم نمی برد
توی دلم آتش
چشمم آب
رودخانه ها : اشک های من
دور خودم می چرخم
مجنونی دارم ٬ در سیاهی
بیابان نشین کهکشان های راه شیری است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر